Nog 45 dagen – Van paularunstheworld naar Paula in een world of LOVE; het aanzoek!

Hello,

WOW! De wereld op z’n kop. Na 300 likes en overweldigende reacties hier het verhaal hoe het aanzoek is gegaan (-: Whoeeeee het was zo bijzonder! Ik blijf maar staren naar m’n ring en mijn (ik moet nog wennen aan het woord) aanstaande!

Het is vijf weken geleden en ik kom thuis van een lange run. He Paul, hoe is je run gegaan? Ja goed hijg ik en zwetend kijk ik hem aan. Ik plof op de bank, doe mijn ogen dicht en ik brabbel iets met zon. Dat ik het nodig heb, vitamine D. Ook al is dat verkrijgbaar uit een potje, doe mij maar vers van de pers en real life op mijn huid. Zonnestralen schat, dat heb ik nodig. Nog voordat ik mijn zin kan afmaken zegt Frank; ‘dat ik nou toevallig lieverd, ik heb net het internet rondgestruind en ik heb wat leuks gevonden!’ Hij heeft een mail ontvangen dat hij iets met werk kan doen in Abu Dhabi….Abu flat wat? Ah bij Dubai in de buurt. Oké tof! Hij laat mij foto’s van het hotel zien en dat ziet er meer dan gelikt uit. In werkelijkheid blijven twee foto’s echt hangen, die van het zwembad en het strand met palmbomen, en het woordje DEAL springt van mijn achter naar mijn voorhoofd en staat te springen om mijn mond uit te komen.Op het werk kon ik makkelijk vrij krijgen, Onnhandstand 2o geappt dat ik
en weekje op vakantie ga. Hoe warm is het daar eigenlijk want de marathon komt dichter en dichtbij dus wel een must dat ik daar gewoon kan doortrainen. Smiley met twee rode wangetjes en een zweetdruppel aan de linkerkant, 43 graden geeft Weer Online aan, holi sjissel dat is niet te doen! Frank heeft voor mijn bezwaren altijd een oplossing, dit keer in het extreme achteraf gezien en dus besluiten we om lekker te gaan. Boeken en hupsakee.

Het is de maandag, de dag van de aanzoek. We
besluiten naar Dubai te gaan nadat we getraind hebben. We zijn daar al een keer eerder geweest twee jaar geleden. Ik heb de zware behoefte om niet alleen de Victoria Secret van Abu Dhabi leeg te shoppen, maar ook die van Dubai. Kan kan ik er weer een jaartje tegenaan denk ik dan. In de auto onderweg naar Dubai zingen we samen met de muziek mee, hebben het over de toekomst, dromen een eind weg en liggen in een deuk om nix. Heerlijk is dat. We bezoeken een Moskee, de zoveelste, scoor mijn derde tasje van de Victoria Secret en eten ergens een hapje. Hierna gaan we naar het 7 sterren hotel om wat foto’s te maken voor paularunstheworld.

Hierna rijden we door naar Palm Island, zo bizar dat dat eiland door mensen op deze manier is gemaakt! Op een prachtige plek drinken we een kop koffie in een club, achteraf gezien is van nerveusheid niets maar dan ook niets te bekennen. De dag dat Frank nerveus is moet ik nog meemaken…..ben benieuwd of dat ooit nog zal komen. Anyway……..we rijden naar de kop van Palm Island, er zijn weinig mensen, wel rijden er auto’s langs. Frank komt met het briljante idee om hier nog wat foto’s te maken voor het hardlopen want het is een plaatje hier. De zon die heeft er al bijna genoeg van voor de dag en hangt halverwege om bijna gedag te zeggen. We kijken uit op zee, de ronding van de aarde is zichtbaar, een aantal zeilboten breken de heldere lijn van de horizon. Wij almost alleen op de boulevard, end of the world gevoel waarbij ik het langgerekte strand bijna vergeet te benoemen. Ik kleed me om ( ik kan je vertellen, in een Moslimland in een auto is dat nog niet zo gemakkelijk. Ja je kan na
die auto, met een handdoek om me heen geslagen, hup rok uit, broekje aan en dat ik 43 graden, mijn lichaam was niet bezweet, het was een oceaan opzich zo drijf nat….) Ik maak wat handstanden met de Burj Al Alab op de achtergrond. Hoe Dubai wil je het hebben? We maken nog wat andere foto’s en ik zeg dat ik er klaar mee ben en wel weer terug wil. Loop richting dring 1e auto, Frank loopt achter me.

Ik ben bijna bij de auto, en voel ineens een hand die aan mijn hand vastpakt alsof ik oversteek en een auto niet heb gezien. Ik kijk Frank aan, wellicht iets wat geïrriteerd want snap niet waarom hij mijn hand vast pakt, ik heb het warm (lees onwijs heet) en wil het liefst de airco auto in die inmiddels vast en zeker alweer het kookpnt heeft bereikt in de brandende zon. Maar zijn blik kan ik niet helemaal plaatsen. Ik kijk hem in de ogen, en hij in die van mij. Ik onderzoek zijn blik en zie dat zijn lip en kin begint te bibberen. Mijn ogen worden groter, het vraagteken wat ik boven mijn hoofd had zweven heeft binnen enkele milliseconde een enorm groot lettertype gekregen…zijn ogen worden waterig…..hij houdt mijn beide handen vast;

‘Lieverd, ik hou zo ontzettend veel van je, we hebben in korte tijd zoveel meegemaakt, maar daardoor weet ik wel dat jij diegene bent waar ik oud mee wil worden. (ok slik, adem in adem uit) Ik ben zo ontzettend trots op je, je hebt het niet altijd makkelijk maar bewonder je hoe je bent, hoe sterk je bent. (Mijn knipper reflex is inmiddels uitgeschakeld, mijn ogen staan wijd open) Hij gaat verder, Paul, jij bent diegene die me zo happy maakt, elke ochtend als ik wakker wordt ben jij mijn trots. Jij laat mij het woord liefde betekenis geven, jij bent mijn alles en mijn droomvrouw. Met jou kan ik de wereld aan. Het enige wat ik wil is jou gelukkig maken, jij bent het best wat mij ooit is overkomen.

Lieve lieve Paul……..wil je met me trouwen……….ik inmiddels al met tranen over mijn wangen, snikkerdesniksnik. Hij pakt een vierkant doosje uit zijn rechterbroekzak en doet hem open, zakt door een knie en holimoli, daar zit mijn grote beer. Op z’n knie, waterige oogjes en deze te lieve woorden uit te spreken. Ik denk als eerste, ring 3liefieeee….dit hoef je toch niet te vragen?! Dat weet je toch!!! Maar dat lijkt me niet het meest geschikte antwoord. Ik heb denk ik wel 5x in de repeat gezegd, meen je dit echt?! Wow schat, is dit echt?? Hij kijkt me aan en ik hem, en zeg half huilend, JAAAHAAAAAAAAAAAA natuurlijk aapie. ONWIJS GRAAG!!!!! Ik beef, ik tril, heb het niet warm en ook niet koud, ik voel een energiebom in kruipen en voor m’n gevoel wil ik alleen maar springen en Frank wil vasthouden. Zo onwijs bijzonder dit moment. WOWWWWWWW!!!!! Schat zeg ik, nu mag je de ring om mijn vinger schuiven, zo hoort dat…..(smiley met traantjes) hij schuift de ring om mijn vinger en ow wat is die mooi. Als het niet zo was geweest had ik het ook gezegd, maar deze had ik zelf uit kunnen zoeken uit duizenden. Ik voel me zo ontzettend gelukkig….ik had alles verwacht, maar dit…..echt nooit!

We staan nog een kwartiertje in elkaars armen, beide smile van oor tot oor. Wat een heerlijk gevoel is dit. Plots zie ik een Moslim stel voorbij lopen en ze kijken ons een beetje nors aan. Het is in dit land echt not done om de liefde te tonen, hand in hand is al niet oké, laat staan knuffelen. Ik laat mijn ring aan ze zien en zeg ‘He just asked me!’ . Een grote glimlach verschijnt op beide gezichten en hij zegt, ‘Congratulations happy couple’. Thank you!!! We geven elkaar nog een kus en een knuffel maar het voelt toch een beetje ongepast. Voor ons maakte dat op dit moment even niet zoveel uit,wij gaan samen door het leven, wij…..twee mensen op deze aardbol die samen de wereld aan kunnen, wij samen…..desnoods tegen de rest als dat nodig is.

We rijden weg, ik verdraai mijn nek om het plaatje voor de laatste keer op mijn netvlies te prenten, hierna kijk ik Frank aan, we zijn stil, hand in hand. Hij, hij wordt mijn man, het is echt als kan ik het nog totaal niet beseffen. Hij die altijd aan mijn zijde zal staan, hij die mij ontzettend gelukkig maakt, hij die ervoor zorgt dat ik af en toe niet ring 2hoef na te denken, hij die mij aan het lachen maakt, hij die weet wat goed voor me is, hij die het beste in mij naar boven haalt, hij die, waar ik ook ben, weet dat hij me wil ophalen, hij die mij liefdevol streelt, hij die dezelfde passie deelt, hij die mij totaal mezelf laat zijn, hij die volledig ook zijn donkerste kanten accepteert, hij die altijd naar me luistert, ook al vertel ik het verhaal voor de vijfde keer, hij die spierpijn in mijn buik kan veroorzaken door het lachen, hij die avonds tegen me aankruipt en elke avond weer mij tegen zich aan drukt en kusjes in mijn nek geeft, hij die zo voor zijn doelen gaat, hij ja hij wordt mijn man! Het lijkt wel alsof ik ineens anders naar hem kijk, ineens weer onwijs verliefd ben, alsof mijn grote gevoel voor hem weer bevestigd wordt dat het echter dan echt is.

In de avond neemt Frank me uiteten, mega luxe en het eten wat geweldig. We hebben de zon zien ondergaan en de verhalen aangehoord hoe hij dit bedacht heeft, hij doodsbang was dat ik de ring zou horen in het doosje omdat deze uit het watje was gekomen, het doosje heeft meegesmokkeld, zijn zoektocht naar de ring. En uiteraard al weggedroomd over hoe onze grote dag eruit komt te zien. Love it love it love it!

Op deze roze wolk ga ik de komende weken nog lekker blijven zitten, dit gevoel gaat niet zo maar weg. De realiteit is dat ik wel gewoon een marathon op de planning heb staan over een aantal weken dus daar gaat mijn focus de aankomende weken heen. En daarna wordt het heel snel kijken naar huizen in Italië waar we kunnen verblijven met een goed gezelschap. Want die zon….dat was wel een heel goed idee van hem (-: (Mocht je nog een tof huis weten, via via, let me know!!! (-: Alle tips zijn welkom!

WHOEHOEEEE ik ben blij! Alles is cliché, maar de gelukkigste vrouw op deze aardbol sluit nu deze blog af. Let love rule!

XXXX

 

Geef een reactie