Nog 22 dagen – Mijn Olympische run! 30km (-: Weer veel geleerd!

Hello world,

Gister al netjes mijn spullen gepakt voor de laatste lange duurloop voor de marathon van Moskou. Whiehoe, de laatste alweer. Niet normaal alsof de tijd heeft gevlogen want het is nog maar 22 nachtjes slapen. En dan…..dan sta ik daar ergens in mijn uppie te popelen van a de zenuwen en b. van de 42 kilometer die komen gaan en onder mijn voetjes als sneeuw voor de zon wegsmelten. Back to today, of eigenlijk gisteren. Lichtelijke stress, ik heb geen auto meer en de run die ik gepland heb staan is in Amsterdam, wordt georganiseerd door Stichting Trainingslopen ter voorbereiding voor de marathon in Amsterdam. 30 kilometer en startend in het Olympisch stadion, how nice (al is nice niet meer zo nice door wat daar is gebeurd schiet er door mijn hoofd)! Frank had de auto nodig en kon mij alleen heen brengen en niet terug. Nu ben ik een gevalletje dat nog nepaula 4t weet dat je een OVchipding nodig hebt voor het openbaar vervoer, laat staan dat ik in één poging thuis kom met de tram, trein, metro, en lopen…Mocht ik toch nog ergens de inspiratie vandaan gehaald hebben om die wereldreis te ondernemen leek het mij ook niet zo’n daverend idee om dat na een run te doen van 30km, waarin dit WII poppetje toch echt in de snooze stand staat. Dus gister vriendinnetje Bo uit IJsselstein geappt, he Bo, uhmmm heb je toevallig niet heel veel zin om morgen een acai bowl te nuttigen in het altijd overgoten mooie Amsterdam en mij per toeval rond een uurtje of 13.00 naar huis te brengen? En dan krijg je de reactie; Girl, no problemo, natuurlijk! En dan denk ik, this i why friends are really good friends!! Make my day, ik ben onwijs gelukkig.

Een tip tussendoor, mocht je het in je hoofd halen om een marathon te gaan lopen, of een ander gaaf doel, maakt niet uit wat. Twee dingen zijn enorm belangrijk 1) Maak je doel smart. Je kan een doel maken ik ga hardlopen. Ah ja check, super cool moet je doen, maar wanneer, waar, hoe vaak etc. Dus maak het concreet. Ik ga op 25 september 2016 de marathon van Moskou lopen in 3.30 ( en het liefst geen seconde later). en 2) verzamel mensen om je heen die je doel snappen en wat erbij komt kijken. En dit kan verschillende vormen hebben zoals een motivator, support, luistert oor, en die ook 20 x exact hetzelfde verhaal kan aanhoren (smiley met traantjes, dank je lieve Frank) maar ook qua techniek dus een trainer als je doel erg ambi
tieus is (met wellicht de nadruk op erg). O.a. Bo maakte me weer even bewust hoeveel mooie mensen ik om mij heen heb.

Vanochtend opgestaan en mijn spulletje lagen al netjes klaar tot aan de inschrijving aan toe. In de auto nog een beetje slaperig, Remedie, grootte cappu halen bij de Mac, love it! Ook een zakje zout gevraagd, mevrouw bedoel u suiker of zout. Ik bedoel zout mevrouw. Gister was zag ik wat sterren……..lage bloedsuiker dus 2 gram zout erin, aantal vieze gezichten trekken en door naar het Olympisch stadion. Frank heeft me afgezet en ik had nog even tijd om het stadion te bekijken. Wauw, zo gave vibe daar! En nu zat er geen kip, laat staan dat het stadion vol zit! Ik sluit even mijn ogen en hoor een mannelijke stem in mijn hoofd………..Here she is, the one and only, the marathonfinisher in 3.30, Paula from Paularunstheworld en ik hoor gejuich van het volle stadion, wauw….kippenvel moment! In welke groep wil je meelopen, ogen open en weer bij bewust zijn. Welke groep? Uhmmm de 5 rond meneer. Weet u dat zeker, ja dat weet ik zeker terwijl ik nog steeds het publiek hoor juichen in mijn hoofd.

Ik zie iedereen in een korte broek, het is rond de 20 graden en dan slaat de twijfel toe, oef ga ik het niet te warm krijgen met een langepaula 2 broek. Ik weet niet hoe al die vrouwen dat doen, maar mijn dijen kletsen 30 kilometer lang vrolijk tegen elkaar aan alsof ze elkaar al in maanden niet meer gesproken hebben……..en dat eindigt altijd in zware ruzie tot aan brandwonden aan toe. It hurt’s for days! Ik besluit mijn gedachte om te gaan zetten en bedenk me ineens dat Ginny ook mee doet aan de run en Vaseline mee heeft, top top top! m’n lats en liezen kunnen wel wat gebruiken!

Een half uurtje later loop ik in, en gaan we bijna starten. Mijn groepje is klein, denk 8 runners in totaal waarvan ik en nog een andere meid. We starten, ow my, de laatste lange run is van start gegaan. There we go!!! Hmmmmmm en dan heb ik helemaal niet de route bekeken, dus alles wordt een verrassing. En geloof mij, ik hou niet zo van verrassingen (huwelijksaanzoeken daar gelaten!! SMILE HERE). Wel heeft de peacer aangegeven dat we eerst 7km naar het Amsterdamse bos rennen, drankenpost pakken, dan drie rondes van 5 km vanaf de drankenpost en dan weer terug.

De eerste 7 ki
lometer gaan lekker maar merk wel dat het snel gaat, voor mijn gevoel iets te snel. Dit klopt ook want mijn horloge laat geregeld 4.45 zien. Ff, ik had me ingeschreven voor de 5min per km???? Seriously?! De eerste keer drankenpost, ze hebben bananen, i love bananas! Ik blij, ik neem een stuk en prop ik in mijn wang. Eens, met een inmiddels rood hoofd ziet het er beetje vreemd uit……………maar iedereen is toch met zichzelf bezig. We gaan al snel weer verder. De banaan zuig ik langzaam tussen mijn
kiezen heen, ik kan er zo 10 minuten mee, ideaal, 3e tip van de dag. Ik met wennen aan de snelheid, want die is nog steeds op tempo en aan de ondergrond (Steentjes, zanderig, iig vrij weinig asfalt) maar ook de bochten, en weer rechts, en we gaan hier weer links en zo door. We zigzaggen door het bos heen tot bij 13km weer aankomen bij de drankenpost. Ik geef mijn rugzak af, want die heb ik niet echt nodig. Pas goed op mijn baby please!! De tweede 5 kilometer zijn fijner, lang stuk langs het water en weer terug en veel asfalt. Ik kom lekkerder in mijn ritme en hoef minder op te letten. Dat is echt nix van mij, dat mijn hoofd moet aanstaan tijdens het rennen. Ik heb weer allemaal nieuwe handgebaren geleerd voor het hardlopen. Je loper voor je doet zijn linkerarm recht naar beneden, ah ok een fietser, check, dus moet ik iets naar links. Je begrijpt natuurlijk dat ipaula 3k al die gebaren niet in een keer doorhad en dus bijna over een kind op een fiets koprolde. Hartslag naar standje dokter Bibber en weer door. Ook heb ik de koptelefoon maar een paar volumes zachter gezet, je kan je voorstellen dat je peacer roept’paaltje!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’ het best prettig is dat je daar iets van meekrijgt (smiley met een hoofdverbandje om zijn hoofd).

De derde ronde was killing, geen 200 meter die rechtdoor was, scherpe bocht links, rechts, en zo door. Het is gewoon niet zo fijn veel onderbrekingen en rekening houden dat er ook nog iemand voor, achter en naast je loopt. (Ben ik nu echt loner????!!!!!! Haha, uhmmmm yes……). De laatste keer bij de drankenpost, stilstaan, weer van een stukje banaan genieten, water drinken, rugzak weer om. Even schiet er door mijn hoofd dat ik echt moe begin te raken en stiekem niet weet om ik dit ga volhouden. Het is nog 7 kilometer. Groep 5, we gaan weer. Holi, nu al!!!! Mijn lichaam krijst om een stretch bedje, een dekentje en iemand die mij toedekt. Niets van dat alles, gaan Paul! De eerste twee kilometer gaan nog maar krijg het zwaar. Waar ik de hele run eigenlijk vooraan liep merk ik dat ik afzak in de groep. Fack, dit is niet wat ik wil. Bij nog 4 kilometer te gaan verlaat ik de groep, ik zie ze verder rennen en wordt boos op mezelf. Stap voor stap, hoe moeilijk kan het zijn! Ik loop een klein stukje en pak de draad weer op maar wel in een tempo wat op dat moment goed voelt. Ik vraag maar aan iemand waar ik heen moet want heb geen idee, mijn groepje is al uit zicht. Shit wat is dit een klote gevoel. Ik hobbel door, mijn hoofd is druk. Op een bordje zie ik Amsterdam Schiphol staan, nog 4,5 kilometer. Ook goed om daar heen te gaan en het eerste beste vliegtuig te pakken naar de Bahama’s, maar nee….ik heb een missie en dat is het Olympisch stadion te vinden. Ik herken het parcours weer van de heenweg! Yeahhhh. 10 minuten later arriveer ik in het stadion! De 30 kilometer zitten erop! Mijn laatste lange run is een feit. En mijn lichaam doet pijpaula 1n wel. Uiteindelijk is 2.34 mijn eindtijd waar ik nu, nu ik dit intik, trots op ben en mij vertrouwen geeft voor Moskou. Tegelijkertijd bedenk ik me dat ik een jaar geleden nog niet eens een kilometer had hardgelopen en het afgelopen jaar bijzonder is geweest op sportgebied. I like the process and progress!

Ik zie de meid die ook mee rende in mijn groep en zeg, he, jij ging soepel he!! Blijkt dus Michelle Wolters te zijn van inspire2run.nl (check de site! Super inspirerend) We raken aan de klets en de standaard vragen komen naar voren. Voor welke marathon ben je aan het trainen tot aan wat is je streeftijd en de hoeveelste is het?? Bij het horen van Moskou zegt ze, mag ik je interviewen…???? Ja natuurlijk WHY NOT? Super leuk juist. Al is het een iets wat warrig verhaal geworden maar echt, na zo’n run lig ik er gewoon heel even af.

Een appje komt binnen; He Paul, hoe is het gegaan? Holimoli 30 km? Wij zijn over 10 minuten bij het OS, pikken we je op! Top Bo, timing kon niet beter!!!!!!

Morgen staat er een rustdag op het programma en ik ben heeeeeullllll benieuwd hoe mijn schema eruit gaat zien de aankomende twee weken. Deze ontvang ik morgen. Ik hou jullie op de hoogte!!

Keep on running en tot heel snel!

XOXOXO

Paula

Geef een reactie