Nog 122 dagen – Lost on a straight road!

Hello all,

Alsof ik naar de sterren aan het kijken ben en de afstand probeer te beredeneren, alsof ik naar een Mini Cooper aan het uitzoeken ben maar niet genoeg geld op mijn rekening heb staan, alsof ik in de supermarkt sta en niet weet wat ik moet eten, alsof ik op een recht pad loop maar geen idee heb welke kant ik op moet. Zo was mijn run vandaag kort samengevat. Dan ren je op een recht pad maar in mijn hoofd ben ik verdwaald. Geen houvast, loop ik op een goed tempo? Het aantal kilometers, ja goede, wat ga ik eigenlijk lopen? No idea….

Aanstaande zondag krijg ik mijn eerste mijn nieuwe schema van mijn trainer voor de marathon in Moskou en wat heb ik daar een zinin. Deze laatste week zonder schema lijkt eeuwen te duren. Ik haat het gevoel dat ik niet weet of het goed is wat ik doe, of ik op schema lig en of het bijdraagt. Is het 5 km, 10km, sprinten, rustig rennen, is het die zweetdruppel op mijn voorhoofd die aangeeft dat ik een goede run heb gelopen? Again no idea……

“Wellicht wel het belangrijkste, ik heb genoten!”

Na vier kilometer komt de onrust in mijn buik en moet ik een beslissing maken links of recht, eigenlijk is de keuze of het een 5 of een 10 kilometer run gaat worden. Het wordt rechts en dus 10 kilometer. Okidoki spoky, dat gaat je richtlijn worden. Ja maar ik kan altijd nog weer terug en toch naar links want, vraagteken. Ik kan ook naar huis toe rennen want, vraagteken. Ik kan ook een paar sprintjes trekken want, vraagteken. Ik ping pong zo een aantal minuten verder in mijn hoofd en opeschoenenens zie ik op twintig meter afstand een zwaan met haar jonkies de weg oversteken. Ik loop hier want……….. ineens komt het antwoord in mij op; dit is zo’n aandoenlijk moment! Waggel de waggel achter mama aan, lekken veilig want iedereen en alles die ook maar een poging dichterbij probeert te komen valt de mond bijna open van dit schouwspel, het is adembenemend.

Op dat moment valt een kwartje en heerlijk dat de natuur soms een antwoord geeft op je vraagtekens……ik mag alleen maar genieten van wat ik om mij heen zie. Wat nou hard of rustig rennen, wat nou 5 of 10 kilometer hardlopen. Ik heb nog even geen schema, dus geniet! En jup, de laatste km’s waren heerlijk, ondergaand zonnetje, door de weilanden en een heerlijk muziekje op, om precies te zijn een remex van “The Girl You Lost to Cocaïne” van Sia. Gelukkig is het met mij ook weer niet zo lost…..

Eenmaal thuis met een zweetdruppel op mijn voorhoofd, 10 kilometer verder met een kleine eindsprint een goed voldaan gevoel. En owja……wellicht wel het belangrijkste, ik heb genoten! Niet moeten trainen als het keihard regent, niet trainen als het 30 graden is en iedereen op het terras zit behalve jij, nog even niet van de bank terwijl er een leuke film op de tv is en jij stiekem nog naar buiten moet voor een run. En lees; moeten = mogen. Genietend ga ik de komende drie dagen in, zonder schema al voelt het nog steeds als een lot uit de loterij dat aankomend weekend het schema mijn mailbox binnenkomt.

Dan gaat het nieuwe avontuur de marathon van Moskou echt beginnen!

Mensen keken mij aan tijdens het maken van deze deze alsof ik niet helaas goed was, klopt mensen, I was lost on a straight road….

Keep on running, ook als je even de weg kwijt bent (misschien wel juist dan)

Xxxx Paula

Geef een reactie