Mijn marathon van Moskou – met bloed, zweet en tranen!!

Dear all,

In het vliegtuig terug naar Nederland echt even tijd om de marathon te overdenken. Holimoli wat was dat heftig! Mijn benen schreeuwen het nog uit: stel je een oma voor x2, that´s me right now! Elke vezel voel ik. Sinds gisteren weet ik dat m’n benen miljoenen vezels bevatten. Voor de wintersporters: het voelt alsof ik skischoenen aan heb terwijl ik op mijn blote voeten loop. Ik kan gewoon in mijn kuiten gaan ‘hangen’. Maar dit hoort erbij, so no problem.

Ben ik tevreden met mijn tijd? Nee. Ben ik trots dat ik de marathon heb uitgelopen? Ja. Dit klinkt een beetje vreemd wellicht, maar, zonder hier verder op de reden in te gaan, het was emotioneel een gekkenhuis de afgelopen twee weken. Een paar dagen voordat we zouden vertrekken had ik bijna de stekker eruit getrokken. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan een marathon lopen.Veel belangrijkere dingen. Waar zal ik beginnen…?

Op dinsdag, de dag van vertrek naar Moskou, besloten toch te gaan. Koffer snel ingepakt, op naar Schiphol en daar gingen we met dubbele gevoelens. Iedereen weet waarvoor ik getraind heb: de marathon lopen in 3.30 min. Alles maar dan ook alles heeft in het teken gestaan voor dit doel. Mijn voeding, mijn trainingen, mijn rust en mijn afspraken, alles! En dat vind ik ook heerlijk, dat past bij me. Noem me een autist, noem me saai, noem me gedisciplineerd, name it. I love this way of living. En dan komt het moment, een week voor de marathon dat er zoveel gebeurt dat de eerste gedachtes door mijn hoofd gaan…..misschien moet ik de 3.30 gaan loslaten. Gewoon uitlopen is ook al goed genoeg. Het heeft twee dagen geduurd voordat ik eraan kon wennen en het tegen andere mensen uitsprak. Ergens voelde het toen al als falen? I know……ik hoor je nu zeggen…..joh boeie die tijd! Klopt, maar voetballers beginnen ook niet aan wedstrijd met de intentie om alleen een wedstijd uit te spelen, die willen ook winnen. Anyway, dit waren de gedachtes rondom de marathon.

Het luitzicht-kremlinaatste Engels wat we gelezen en bijna gehoord hebben is op het vliegveld van Moskou. Daarna was het over met de pret. De taal barrière is dan in eens enorm en daarbij komt dat het land zero is ingesteld op toerisme. Gelukkig is “taxi” ook in Rusland ”taxi”, het enige woord dat overeenkomt. Eenmaal bij de taxi probeer je uit te leggen waar je heen wil. We hadden het hoteladres in het Engels, niet in het Russisch. Weer naar het vliegveld kijken of we met WIFI de Russische straatnaam kon vinden, check…..alleen toegankelijk met een Russisch nummer en het wachtwoord is….Russisch. Geen internet dus. Met handen en voeten uitgelegd waar we heen muitzichtoesten. Serieus na 10 minuten stonden er 10 taxichauffeurs om ons heen. Ze wilden wel helpen maar begrepen ons niet. Je komt een winkel binnen en de mensen lopen gelijk op je af. Zeg je “hello” terug en ze rennen zo ongeveer net zo hard weer weg en kijken je niet meer aan. Door de handen en voeten die we hebben moeten gebruiken 5 dagen lang zijn we iig een stuk leniger geworden (smiley met traantjes). Ik had me totaal niet ingelezen in de stad Moskou. Dat brengt een voordeel met zich mee dat alles een grote verrassing is. Hoe leuk is dat! Ik heb me echt verbaasd over de prachtige stad, de kerken, de pleinen, de mensen, de kostuums, de trotsheid maar ook het sobere qua uitlatingen. We hebben twee gave dagen gehad in de stad. Het eerste wat zichtbaar was voor de marathon waren de dranghekken. Yeahhh! Het begint toch echt te komen (en ergens merk ik dat ik de yeahhhh niet helemaal voel, de kriebel, de spanning, de twinkeling in mijn ogen).

Vrijdag
BIBnummer ophalen in de Expo van Moskou. Het is Moskou-taxi eigenom na de rit nog te willen onderhandelen over de prijs. Helaas, dat werkt niet bij Frank. Heerlijk dat hij dat soort dingen op zich neemt. Thank you honey! De gezondheidsverklaring was goedgekeurd en al snel kreeg ik mijn BIBnummer en tas met veel spulletjes erin. Volgens mij pompt de staat er behoorlijk wat geld in, want wat je allemaal krijgt voor jawel 27 euro inschrijfgeld is bizar veel. T-shirt met een eigen opdruk naar keuze, paula-bib-routenummer, tijdschriften, maaltijden, drinken, massages etc. De organisatie had het mega op orde! Hierna op zoek naar een restaurant. Wat we aten maakte ons niet zoveel uit, als ze maar een kaart hadden in het Engels zodpaula-bibat we wisten wat we aten.

 

Zaterdag – de dag voor de marathon

Ik wilde graag mijn nagels laten lakken (heerlijk om vrouw te zijn!!!!). Via het hotel iemand geregeld die langs zou komen. Na drie kwartier wachten (de Russen zijn niet zo van de tijd, 1 minuut is 9 van de 10 keer gewoon 10 minuten). Daar was ze dan: ouder typisch Russisch vrouwtje, super schattig. Totdat ze begon te knippen, zo lang, ja ik wil ze lang houden inderdaad, want het is uniek dat ik een keer lange nagels heb! En ja hoor, alsof je bij de kapper zit, anderhalve centimeter eraf, pats boem weg met die nagel, snik! Huh, ze had toch de lengte aangegeven. Serieus…..nemen ze het allemaal niet zo nauw of…? Ze kijkt me aan met een glazige blik en gaat verder. Ik neem afscheid van mijn nagels en zie ze een voor een kort gewiekt worden. Damn…..hoe dan! Ze begint mijn nagels te vijlen, mijn vingertoppen ook..holimoli smackaroni, in welke horrorfilm ben ik beland!!!! Op naar de nagelriemen. Bij de pink was het gelijk raak….bloed. OK, in Google translate…..I’m done, vinito, klaar met deze banaan. Gelukkig zijn een stel gebaren voor haar voldoende om te begrijpen dat ze haar koffertje mag inpakken. Ik betaal haar de volle mep en kijk beteuterd naar mijn nagels. Frank komt thuis en zegt gelijk: “Ok schat huppa, we gaan een goede pedicure zoeken.” In de shopping mall dicht bij het hotel een gevonden. Fotootjes gemaakt van de Friese vlag: dit wil ik graag. Anderhalf uur later gefixt en ik blij! Ook hebben we een lunchbox geregeld, want het ontbijt gaat om 7u van start en dat is voor ons te laat. Pannenkoeken, yoghurt met honing, wit bolletje en uitgelegd waarom. Super service! Het was geen probleem en ze wenste me alvast heel veel succes. Dank je wel! Ik ga het nodig hebben hoorde ik mezelf zeggen. ‘s Avonds kleding en andere dingen klaargelegd. Ik ben er klaar voor.

Zondag – de dag van de marathon

2.00 uur ’s nachts

Een luidspreker brult in de kamer en Paula zit recht op. Sjissel WAT IS DIT!!! In het Russisch met strenge stem, bla, bla, bla……evaquroskistchhhhhh en pilotzier met de nadruk op de harde KITSCHHH en TZZIER. Ik pak Frank zijn hand “schat wat is dit” vraag ik. “Ja schat als ik nou Russisch kon verstaan zou ik je het vertellen.” “Hoor jij dat ook? Evacueren en politie?” Ja ik geloof het wel nadat we de stem drie keer hebben aangehoord. Op de gang klinkt gestommel. Meen je niet, I wanna sleep guys……kleding aan, paspoorten mee en met m’n haar zwaar ontploft naar buiten. Jee wat is het koud en guur buiten. We staan met z’n allen op een kluitje, geen idee wat er aan de hand is. Ik zie geen vlammen het hotel uitkomen, klappertandend bedenk ik me heel even dat ik ergens jammer vind want ik kan wel wat warmte gebruiken (Smiley met tandjes en een blauw hoofdje). Een uur later weer het bed in. Reden: een man heeft gerookt in een openbare ruimte. Wat een paashaas. Frank trekt me naar zich toe, schatje…………HAPPY BIRTHDAY TO YOU BABY.

6.00 uur

De wekker gaat. Neeeheeeejjjjjjj ik was meer uitgerust om 2uur vannacht dan nu. Maar kop op, je gaat de marathon zo lopen over drie uurtjes. Gedoucht, kleding aan en even twijfel ik wat ik aan moet want het is echt heel koud buiten. Bizar, maar omdat ik in de voorbereiding bijna alleen maar boven de 15 graden heb getraind, weet ik nu even niet zo goed hoe warm ik me moet inpakken. Ik besluit sowieso met lange mouwen te gaan lopen en lange broek. Lunchbox ophalen, want heb trek. We trekken de doos open en zien één wit bolletje met een plakje kaas en een yoghurtje. Uhmmmm dit hebben we niet besteld. Bij de receptie krijgen we tot drie keer toe een “don’t know”. Als we vragen naar een kok of een manager trekt ze haar schouders op in de vorm van ikke niet weten. Oke oke, dan gaan we wel bij het stadion kijken wat ze hebben.

7.00 uur

De taxi komt voor rijden en we geven aan dat we naar het Olympisch Stadion willen en wijzen het
aan op de kaart want deze chauffeur spreekt….ok deze invul oefening is voor jou. Ook de receptioniste checkt het nogmaals. Let’s go. Frank zegt nog, hmmmmm hij neemt wel een heel andere route. Ik zit nog in mijn modus of ik alles wel bij me heb, want ik ken mezelf……. Stel mijn horloge alvast in, doe mijn pet op. 20 minuten later arriveren we bij het stadion. De chauffeur gebaard dat de ingang aan de andere kant is. Dat is aardig! “Thanks” en we stappen uit. Gure wind slaat om ons de oren: het is echt bitter koud. “Schat, het klopt niet. Het is te rustig.” We checken de straatnamen en ook dat is een memory spel. Kloppen de tekens met de kaart? Nope, nada, niets van dat alles. Al snel komen we erachter dat we niet naar de ingang hoeven te lopen want we zitten verkeerd. Holi, niet chill. Op zoek naar een volgende taxi: hand omhoog, nee weer niet. De een na de ander rijdt ons voorbij, geen enkele reactie. We spreken een enkeling aan die op straat loopt, deze wijzen allemaal naar de straat dat ze hier langsrijden. Check. Zover waren wij ook al. Een politie rijdt langs. Ook nu wuiven we, want we voelen ons inmiddels lost in a strange city. Whoehoeeeee held! Hij keert om, stapt uit en zet z’n pet op. Hij kan ook geen Engels maar met een kaart en het BIBnummer snapt hij waar we heen moeten. Hij gebaart met z’n armen op en neer dat ik ga hardlopen. Het is maar goed dat hij het niet letterlijk nadoet, want het is nogal een dikkertje dap. Maar klohooopptttt hardlopen ja en ik roep drie keer running, running, running en mijn werkbrauwen staan inmiddels bovenop mijn hoofd wachtend op nog een keer een bevestiging. Thanks god!!!!!!!!!!!!!! Hij belt voor ons een taxi. Ik kan hem wel een knuffel geven zo blij! 5 vingers steekt hij op en wijst naar zijn horloge om aan te geven dat hij het over minuten heeft. Dat wordt racen want beiden weten we dat 5 minuten er geen 5 zijn, maar er komt een taxi vandaag nog ergens!!!!!! De agent blijft netjes staan, leunend tegen de auto aan met z’n handen over zijn buik. Ik doe maar hetzelfde tegen de motorkap aan. Had ik zenuwen, nee zero, zelfs de gezonde spanning miste ik. Vlak noem ik het maar.

8.30 uur

Dit ziet er beter uit: vlaggen van de marathon en mensen die zich aan het voorbereiden zijn. Ik zie alleen maar mensen met een zilveren bandje om hun pols voor de 10 kilometer run en niet voor de marathon. Na vier keer vragen aan de organisatie wijst iemand aan waar we heen moeten. Half rennend gaan we erheen want de start is al over een half uur. Geen broodjes te vinden dus ik maak me iets wat zorgen. Mijn buik bromt een beetje tegen me, he Paul….alles leuk en aardig, maar ik wil nog wel wat eten….ja I know. Ik hoor je. Ik wil ook eten net als jij. 10 minuten later komen we bij mijn vak aan, vak C. Nog snel even naar de WC, want je weet maar nooit waar het goed voor is.spider-man-met-paula
Ik sta net drie minuten in het vak totdat er een grote Rus op me af komt, wijzend en gebarend mijn startnummer. Dat je het weet, een grote Rus die ostart-frankp je afkomt stormen is alsof een zwarte grote hand je volledig in de schaduw zet. Ja die van jou is wit ja en die van mij geel, klopt. Hij pakt m’n hand en loopt naar de organisatie. Daar wordt een discussie gevoerd maar ik mag toch blijven….het welkoms-gevoel schiet even naar mijn grote teen. What de sjissel is dit…ik mag blijven?! Dit is toch vak C. Achteraf blijkt dat er vorig jaar aparte vakken waren voor vrouwen en mannen…how bizar….
Ik blijf in beweging want het is koud, wolkjes blazen koud. Ik zie een man staan met een spiderman pak aan. Te cool! Ik hou er wel van. Ik ga met hem op de foto en denk: als Mister Spider nou een beetje van z’n spider power aan mij wil geven dan komt het vast goed (-: Mijn laatste check op mijn horloge voer ik uit. Alles staat goed, ook het doel van 42,2 kilometer. Dit moment waar ik elke training aan heb gedacht: ooit komt er weer in dit horloge het doel te staan van 42,2 kilometer. Poeh best ver wel als je aan het aantal denkt. Ik bibber wat in de rondte en kijk naar de namen die op de BIBnummers staan van mijn medelopers: zelfs die kan ik niet lezen…smiley met een hand omartin-enm z’n kin van het denken….en dan……op vijf meter afstand…..zie ik twee mannen in het oranje staan en lees ik Erik en Martin, holimuc dat kan niet anders dan…..ik storm erop af. “Zijn jullie Nederlanders????!!!” Alsof ik voor het eerst in een jaar een zak M&M’s in de schappen zie staan zo blij ben ik! Whaaaaaa meen je niet! In vijf minuten tijd hebben we 30 vragen aan elkaar gesteld van ‘waar wonen jullie’ ‘welke marathons heb je gelopen’ tot aan welke tijd ik als streven heb….ik begin een beetje te stamelen en zeg: “officieel 3.30 maar uhmmmmm ik verwacht niet dat ik dat ga halen eerlijk gezegd” met een brok in mijn keel. Ze geven me een schouderklopje en zeggen: “Genieten meis, genieten.” Yes I will try…..De brok wordt nog groter en het startschot gaat.

9.00 uur – Nu al?

Wow ja nu al! “Lieffiieeee ik gaahaaa! Hou van jou!” en Frank maakt een paar foto’s en zwaait me letterlijk uit. Ik wens Erik en Martin een goede run toe en ga mijn eerste kilometers in. Ik zit net achter de Pacers van de 3.29. Ok helden, als ik jullie zo lang mogelijk in het vizier hou dan komt het goed. Het eerste gedeelte qua parcours zit goed in mijn hoofd. Chill, dit gaat wel lekker. Na 2 kilometer denk ik:vertrek-2 aah relaxed! Het zijn er nu al geen 40 meer!
Vier kilometer verder voel ik iets van een grote boodschap aankomen. Sjissel, wat een timing….kon dat niet eerder??!!!!! Ik probeer het weg te denken maar het gaat niet, een paar tellen later zie ik dixies op een rij staan en ik besluit de eerste de beste open deur in te crossen. Heb je dat ook wel eens, dat als je moet hij (of zij) niet gelijk uhmmmm zakt, wil, komt, name it. Nou dat had ik dus. Op zoek naar even ontspanning…. en yo hey, wat een opluchting (smiley met tandjes). Ritsje van m’n tas snel open, wc papier gepakt en gvertreko, go, go! Een eind verderop zie ik mijn pacers lopen. Check, als ik die nog kan zien dan weet ik een beetje of ik goed zit. Ik heb niet geprobeerd om er weer naar toe te rennen, want ik mocht niet compenseren van mijn trainer. 5.00 min per km lopen en dat zo lang mogelijk volhouden. Ook als je een mindere kilometer hebt gehad, niet compenseren. Misschien was die wel steil of moeilijk. Nou de dixie activiteit was inderdaad best een beetje moeilijk ja. Ik ren gestaag door. Mijn adem zit een beetje hoog ondanks dat ik op de 5.00 min per km rond loop. Haast een beetje hyperventileren. But still going strong!

10.00 uur – 12,3 kilometer.

Ondanks het wc tripje loop ik op schema – of niet, want ik zit op 12,3 kilometer. Ik kijk om mij heen en ik zie weinig Russen samen lopen. Dat viel me ook al op in het start vak: vreemden lijken niet met elkaar te praten of te lachen. In tunnels wordt wel wat gegild, maar lang niet zo extreem als in Parijs. Ze lijken erg gefocust. Wat daar wel een trend is, is om in vreemde pakken te lopen. Mister Spider lopen-spideris er nix bij. Van hele dinosaurussen, een bad eend (hoe cool) tot aan een madeliefje: ze kwamen allemaal voorbij. Walt Disney in het mini. Ik pak mijn tweede gelletje, neem wat drinken uit mijn drinkzak en het bevalt me super om niet afhankelijk te zijn van drankposten. Het gaat lekker, iets wat leeg in mijn maag wel, maar voel me goed. Ik luister naar Michael Jackson, beeld me in dat ik op het podium sta met miljoenen mensen voor me en de sterren van de hemel zing. Een soort douche moment alleen dan in stilte. Je kan je voorstellen dat Frank dit moment exact kan navertellen en de mensen om mij zich in de handen moeten knijpen dat ik dit fenomeen alleen in stilte ervaar en nu even geen waanideeën heb dat ik net zo goed kan zingen als Michael Jackson (of wellicht nog wel beter (-;) .
Bij 16 kilometer exact gebeurt het ergste wat me kon overkomen. Mijn ogen dwalen af naar mijn horloge om te kijken welke tijd ik de laatste kilometer heb gelopen. Ze kijken weer omhoog en weer naar het horloge: 18 kilometer per uur geeft dat ding aan. Het duurt even voordat het binnenkomt. Dan kan ik mezelf een speedy vinden, maar 18 kilometer… Sjissel, het klopt niet, hoe kan dat nou? Ik voel het horl
oge een trilsignaal geven op mijn pols. 90% van je doel bereikt. 90%…………………????? Mijn doel had ik goed ingesteld, dus wat nou…….90% moeilijkbereikt, hoe dan?? Mijn horloge is aan het flippen. Uitgerekend tijdens de marathon is mijn horloge ineens dement! Even heb ik kortsluiting in mijn hoofd: hellup, wat nu? Nu weet ik niet meer of ik op schema loop, moet ik de afstanden gaan bijhouden waar we zijn langs de kant van de weg, weet ik niet meer hoe of wat. Het ergste: ik moet op gevoel gaan lopen en ik kan je vertellen: dat is niet cool tijdens een wedstrijd! Voor een vrouw voelt het alsof ze al 15 minuten te laat is voor een onwijs belangrijke afspraak, geen navigatie heeft en totaal de weg kwijt is. Voor een man voelt het zo erg als een vrouw weer eens niet begrijpen en 20 vraagtekens boven zijn hoofd cirkelen, paniek toestand dus. Een aantal woorden die ik niet ga uitschrijven schieten door mijn hoofd. Ik probeer het horloge opnieuw in te stellen om wellicht als doel 5 kilometer in te stellen. Slaat natuurlijk nergens op, maar ik dacht dit is beter behapbaar voor dat ding dan 42 km, haha. Maar ook hier weer een op hol geslagen horloge. De moed zakt me in de schoenen: wat nu???? Vanaf dit moment ben ik de weg kwijtgeraakt, totally lost in de discussies in mijn hoofd. Ga ik snel genoeg maar ga ik ook niet te hard??? Ik had werkelijk geen idee.

11.00 uur – ????????
Rond 11 uur kom ik mijn twee helden tegen: Erik en Marin. Mijn koptelefoon trek ik van mijn oren af, wat is jullie pahaaceeee, mijn horloge is kapot. Nee meen je? Ja ik meen het wel…….uhmmmmm 5.30. Ok, gaar verhaal, dan ga ik veel te langzaam…..we kletsen heel even, Erik heeft last van zijn knie maar het gaat nog. Succes, ik ga weer iets versnellen en daar ga ik. Ik hoor Martin schreeuwen, wel genieten he…..wel genieten, waar dan? Ik kan het even niet vinden. Dat “even” zet zich verder voort. Voor mij loopt een man op blote voeten. Oef… er zal maar een glassplinter ergens liggen, autch. Mijn hoofd voelt vol, vol met watten. Ik mis delen alsof ik een black-out heb en ineens…. zie ik het 30 kilometer bord.

12.00
John had vooraf gezegd: “Paul zorgen dat je het hoofd koel houdt tot 30 kilometer en daarna gaan!” Op dat moment zie ik Frank langs de zijkant staan en hij wil foto’s maken. Laat maar schatje en word emotioneel. Hij weet welke gedachtes er in mijn koppie omgaan. Waarom de marathon, wat gaat het me geven? Waarom deze pijn nu, waarom ook alweer? Ik kan er niet opkomen, maar Frank zegt: “Meis, hup gaan! Stap voor stap weet je nog? Je kan het lieverd! Denk aan je en ik zie je bij de finish. Zorg dat je trots op jezelf bent en de mensen om je heen!” Trots zijn, waarvoor? Stap voor stap? Elke stap voelt als een donderslag. Een stukje verderop komen een aantal grote tranen. Ik zie ze in slow motion één voor één op de grond vallen. Ik ga rechtop staan en zie alle mensen rennen, aanjuichen, blij zijn of met een verbeten gezicht. OK Paul: Ga! Ga ervoor, doe wat je moet doen, just do it was het toch altijd??!! Hobbelend begin ik aan het laatste deel, kijk heel even op de plattegrond hoeveel bruggen epainr nog zijn tot aan de finish en drie bruggen zijn mijn houvast. Van brug tot brug en wat er om me heen gebeurt, ik kan er geen verhaal over schrijven want ik heb het compleet gemist. Twee kilometer voor de finish hoor ik iemand vlakbij mij roepen “you’re handsome….”aan de ene kant vind ik het fijn om wat Engels te horen, aan de andere kant denk ik handsome? Met mijn wazige knalrode kop, handsome?! Sure. Hij blijft naast me lopen en zet een versnelling in. Dat is het moment dat ik het weer leuk vond. Even een houvast hebben, als ik hem kan bijhouden dan is het ok.

12.50.01 – finish
Ik sla mijn handen in de lucht, zet een glimlach op, want weet dat dit een Instagram foto gaat worden. Drie seconden later plant ik mezelf tegen een hek aan en snik ik het uit. Een EHBO man komt mijn kant op om te vragen of het wel gaat, mijn ogen huilen, mijn lichaam huilt, mijn hart huilt. Alles van mij beeft, beleefd, geeft, zweeft, begeeft, streeft en overleefd. Ik kijk hem aan en voor het eerst hoef ik niet te gebaren en heeft hij door dat ik even mijn momentje nodig heb. Ik heb delen gemist, was er niet bij met mijn hoofd, voel me leeg en verdwaald. Ik strompel een 10 minuten later naar de plek waar ze de medailles om mijn nek hangen, met half doorlopen ogen komt de eerste lach tevoorschijn, I did it, it wasn’t easy, it wasn’t planned like this, but I did it. Heb ik genoten, eerlijk, niet echt. Mijn hoofd was er niet bij, mijn lichaam heeft gelopen, mijn koppie kwam er achteraan gesukkeld.

En dan spmedaille-in-handreek ik de eerste mensen weer en vragen hoe het gegaan is, tsja wat zal ik zeggen…………..het was anders dan Parijs, ik heb hem uitgelopen en een PR want er is 10 minuten van mijn tijd af…….en daarna weet ik nog net uit te spreken dus blij. Hoe vaker ik het uitspreek des te meer ik het ga voelen, hoe langer ik naar de medaille kijk hoe waardevoller hij wordt, hoe meer ik beweeg en loop, hoe minder pijn mijn lichaam doet. Ik geef mezelf een verjaardagscadeautje dat ik volgend jaar weer een marathon ga lopen, en dan hopelijk wel in de 3.30.

Mijn doel blijft bestaan, een marathon uitlopen in 3.30. Wanneer? Nog even geen idee, maar ooit…….just do it with a huge smile on my face!!

Keep on running! I will do!

Xoxoxox
Paula

Voor Onnomedaille (trainer) en Frank; deze is ook een beetje voor jullie……woorden zijn niet groot genoeg, maar beide….dank je voor alles. Zonder jullie had ik niet de PR gelopen, laat dit nou net het stukje zijn waardoor ik een grote glimlach van op mijn gezicht krijg en een zacht brandend vuurtje in mijn hartje op waakstand staat om (zeker) nog een volgende marathon aan te gaan om mijn oorspronkelijke doel na te streven, wat heb ik intens genoten naar de weg hier naar toe, mijn dank is reuze. xxx
x jullie pupil.

Dit bericht heeft 2 reacties.

  1. Martin (en Erik) Westerhof

    Hai Paula hoe gaat het? Haha je was zo blij een paar Nederlanders te zien. Erg leuk je verslag te lezen en ondanks alles toch 10 minuten van de PR afgelopen, Toch gefeliciteerd daarmee hoor!!!! En die 3:30 uur komt echt wel :-). Erik moest na 32 km naar de toilet en liep helemaal leeg. Ik zag je daar nog voorbij lopen :-). Een kilometer verder kreeg hij kramp in beide benen en kon weinig meer hardlopen. Ik kon nog wel maar ben bij hem gebleven en heb nog nooit zoveel high five’s aan de toeschouwers gegeven haha. Na 4:00 uur kwamen wij over de finish! Ook niet de tijd die we wilden lopen, maar toch genoten van alles.

    Het was erg leuk je te ontmoeten en hopelijk komen we je nog een keer tegen ergens bij de marathon in de wereld. Dan lopen we gewoon met z’n drieën die 3:30 uur :-).

    Groetjes en succes met het marathonlopen (en natuurlijk veel hardloopplezier),
    Martin en Erik Westerhof

  2. Erik Westerhof

    Met een grote glimlach op mijn gezicht lees ik je verslag Paula! Ik zie opnieuw je verbazing en je blijdschap daar aan de start van de marathon, in de bijzondere stad Moskou. Haha…. geweldig en prachtig dat wij dat die M&M’s mochten zijn :-). Ik kan je vertellen dat wij net zo opgetogen waren, vandaar ook die vele vragen over en weer. Trots mag en moet je zijn hoor op jezelf. Je heb in deze omstandigheden een wereldprestatie geleverd! Onderweg zijn wij elkaar een aantal keer tegengekomen en hebben we elkaar aangemoedigd. Hierbij heb ik ook gezien over welk karakter jij moet beschikken en ben ik er van overtuigd dat jij zeker onder de 3.30.00 zult gaan lopen. Maar voor nu …. genieten van je bijzondere prestatie ! Keep running with a huge smile! En wie weet tot de volgende buitenlandse marathon want sinds kort weet ik dat Paularunstheworld!

Geef een reactie