Mijn eerste marathon in Parijs; 1000 emoties!

Hello dear,

Dit keer een best lange blog, maar sorry ik kan het niet korter verwoorden want….

Wat vliegt de tijd! Alweer anderhalve geleden liep ik de marathon van Parijs en wat was dat gaaf. In oktober vorig jaar had ik besloten, zonder hardloopervaring, om een marathon te lopen in 2016. Dit is Parijs geworden. Twee maanden voor de big day hoorde ik dat het een van de zwaarste is in Europa…lekker dan!!! Frank Den Blanken heeft het schema opgesteld en hoppa gaan met die banaan. Veel sprinten, middellange afstanden in combinatie met krachttraining. Even omschakelen van 5x in de week kracht naar hardlopen en gewoon te beginnen. Bij week twee kreeg ik de smaak te pakken. In januari bedacht ik mij dat het een goed idee zou zijn om meer op techniek te gaan lopen, dit is bij Peter Witteman geworden die mij onwijs heeft geholpen met mijn techniek, thanks daarvoor👌! Door weer en wind de trainingen volbracht en wow voor ik het wist was het alweer eind februari! Help, nog maar anderhalve maand😱 Mijn eerste lange afstandstraining was 27km en dat ging lekker, af en toe verdwaald🙈 en aan het eind iets minder coördinatie in m’n benen maar dit biedt perspectief! Hierna wel wat last van blessures. Peter Witteman zei al een tijdje, Paul….je moet er toch aan gaan denken om een wedstrijd te lopen voor je marathon zodat je weet hoe het is om te lopen in massa. Hij had nog een startbewijs voor de halve in Utrecht. Drie weken voor m’n marathon. Peter als haas voor mij (wist ik veel wat een haas was😂) 1.44, ok lekker!! Met veel vertrouwen de laatste drie weken in gegaan tot het moment dat m’n pees in mijn knieholte begon te irriteren😰. Shit, geen lange run meer voor de grote dag en dagen lang rust moeten houden en niet kunnen trainen, de laatste week sowieso niets meer gedaan. Mentaal voorbereiden vooral, zat ik op de wc en keek ik naar m’n benen en sprak ik ze toe…jongens…jullie moeten het uiteindelijk doen he!!! Please laat me niet in de steek🙏🙏🙏

De dag voor de marathon het BIB nummer halen, dat was easy. Gezondheidsverklaring inleveren en Bib nummer ophalen, nummer 52545, nice! Langs the wall waar alle 57.000!!! namen van alle deelnemers stonden mijn eigen naam opgezocht. Het is
gewoon echt, ik sta er en, ik ga het doen!! De eerste kriebel kwam toen. Niet de kriebel van zenuwen maar van de zin om te starten! Carb loaders gehaald want wilde niet met eten koolhydraten stapelen, met een te volle maag beginnen leek mij geen pretje. Die middag lekker door Parijs rondgetoerd en als een verliefd stelletje foto’s bij de Eiffel gemaakt. De volgende dag, dag voor de marathon geshopt en trekpleisters bekeken als de Arc. Wow ik kreeg ineens super last van vermoeide voeten en benen, teken om richting hotel te gaan en te rusten. Ik was al begonnen met laden en super chill, Frank gaf per twee uur aan wat ik moest eten of drinken. Savonds wat tv gekeken, overleg gehad dat Frank sowieso bij de 8 en 19 km langs de kant zou staan en kleding klaargelegd, uiteindelijk ging ik om 22.00u slapen.

De volgende ochtend deed ik mijn ogen open en de zonnestralen kwamen mij tegemoet, holimoli het is gewoon een zomerse dag, dat is even andere koek dan rond het vriespunt rennen. Twijfels tussen een lange of een korte broek, het is het laatste geworden. Goed ontbeten en veel gedronken. Yeaaahhhhh het is zover! Vandaag mag ik het gaan doen waarvoor ik maanden heb getraind😄. We komen aan op de Champs Elysees en de eerste runners gaan al van start..adrenaline kick van hier tot aan Parijs💥 Maar owjee ik moet plassen!!! Snel de Mac in en gelukkig een kleine rij. Ik ga in mijn vak staan en doe m’n over kled
ing uit. Ik sprak nog een Nederlander en die had de run vorig jaar gedaan in 5.45, heel zwaar parcours…oké chill… Lekker die bevestiging net zo voor de start..en 5.45, hmmmm moet toch sneller kunnen I guess?😬

Het aftellen is begonnen, sjissel, het besef dat je sowieso de komende vier uur niet stil staat..die slik ik maar snel weg. Bo van den Brink stuurt me een laatste appje, girl you can do this💪💪 come on!! En nog van vele anderen die mij life via de app volgen. Ik merk dat ik een beetje emo wordt van dit moment. Now or never gevoel, ik kan niemand anders aankijken als ik het niet haal, vertrouwen hebben in mezelf en gaaaaaaannnn, het is begonnen ik loop💃🏻💃🏻💃🏻! Ik had besloten om de eerste drie km niet op m’n watch te kijken en gewoon m’n ritme te vinden en schaduw pakken waar kan. Dit gaat lekker, wel felle zon en warm dus ok, Paul, bij elke 5 km pak je sowieso een watertje. Ok deal!

Ik kijk bij vier km op m’n horloge en loop 13 km per uur, hoe kan dat nou…ik loop echt heerlijk. Met Peter had ik afgesproken om de eerste 30 niet boven de 11.5 te gaan but it feels so good😑. Bij 8 km geen Frank te zien, ik maak me een beetje zorgen maar laat dat ook weer snel varen. Ik geniet van de muziek die in m’n oren galmen en het wereldse gevoel van een andere stad, allemaal vreemde mensen met hetzelfde doel. M’n eerste gelletje neem ik in en valt gelukkig
goed. De drankenposten gaan mij ook steeds beter af, niet bij het begin gelijk willen pakken maar 100 meter verder. Bij de 19km heb ik zin om Frank even te zien, even oogcontact te hebben en hem laten weten dat het goed met me gaat. But, ik kijk om mij heen en nergens….nergens is m’n knuffelbeer….hoe kan dat nou?? Als iemand doet wat hij zegt is hij het wel…ok hmmm het is niet anders, moet het uiteindelijk toch alleen doen. Achteraf was de beveiliging zo streng dat hij heel moeilijk bij het parcours kon komen. M’n benen voelen goed en ren nog steeds tussen de 12 en 13 in, wel is het steeds klimmen en dalen, niets is plat en bij 23 km is de eerste tunnel. Veel geschreeuw en niet heel chill, wel heel lekker koel!! Net boven aangekomen, alweer een tunnel…zie ik dat nou goed?? Damn ok Lets go…dit is tot vier keer toe waarvan een 2.1 km is. Shit ik moet plassen, en nodig ook. Geen bosjes niets, paar km later zie ik een rij met dixi’s. Er staat een mega rij voor, sorry maar ik ga toch niet tijdens het lopen van een marathon in een rij staan😱 Ik ren de rij voorbij en zie bij de laatst dixi iemand eruit komen, ik storm erop af, doe het deurtje open en zitten😂 en jawel, hoe voorbereid wil je zijn, zelfs toiletpapier bij de hand✌️🙌, ik blij en vooral opgelucht. Ik wil weer gaan rennen en de eerste lichte pijntjes ploppen op bij ongeveer 34 km. Nog maar 8 te gaan. Veel brandweerauto’s die water spuiten om iedereen koel te houden en de eerste ambu’s staan langs de kant van de weg waarbij mensen worden afgevoerd. Holimac, best heftig om te zien! Maar nog steeds ben ik aan het genieten, mis ik af en toe hele delen en denk ik, ow ben ik hier nu al?? Bij de laatste vijf wordt het zwaar vanwege pijn aan m’n teen, ga anders lopen en m’n heupen worden stram.

Ik hoor Peter het nog zeggen tijdens de voorbereiding…weet je Paul, uiteindelijk is het niet zo moeilijk, het is gewoon de ene been voor de ander. Owja….is ook zo, just do it en dan ga je maar wat langzamer. Sterker nog, in m’n hoofd wilde ik versnellen maar m’n horloge bleef dezelfde km snelheid aangeven haha. Ik had ergens verwacht dat ik de finish al kilometers van te voren zou zien en dacht steeds jee joh, zijn ze dat even vergeten ofzo!! Hoe dan….bij 41 km had ik het wel behoorlijk gehad, voelde letterlijk elke stap en m’n lichaam voelde 100 kilo, maar ook toen dacht ik nog steeds…dit is gaaf. De bocht om en hehe eindelijk de eindstreep bij 42.195 km in 4u exact! YEAAAAAH I did it!! Wat een bizar moment!!! Één stap na de finish leek m’n lichaam te denken, HELLO we hebben het gedaan voor jou maar geen stap meer verder, wat denk je zelf!! Tranen van blijdschap, geluk, trots, honger, pijn en nog 100 dingen meer stromen over m’n wangen. I did it I did it I did it!

Ik sta even stil hoe anderen over de lijn komen en kom een andere Nederlander tegen. Die pakt m’n hand en lopen door met de Arc als uitzicht. Could be more worse. We krijgen de medaille om en weer schiet ik vol. Ik maak
met die jongen een paar foto’s met onze medaille en lopen strompelend verder. Dan zet ik m’n telefoon aan, 300 appjes en wauw, wat hebben mensen meegeleefd, zo warm en nice gevoel! Heel tof!
Op dat moment belt Frank mij en 15 minuten later vinden we elkaar. Knuffels all over en hij zegt schat zullen we taxi nemen ipv tram en wat eten?? Alsof hij me ten huwelijk vraagt zeg ik JAAAA please🙏😄

Heerlijk gegeten en gebeld gebeld en gebeld en een beetje geslapen. Jee wat doet m’n lichaam pijn, nix lijkt normaal te werken en m’n benen voelen als een grote naald, it hurts! De video’s dat ik aan het lopen zijn hilarisch en iedereen kijkt me aan op straat wat is er met jou gebeurd, het boeit me niet. I’m a finisher of THE marathon!

Op naar een nieuw doel; Moskou 25 september 2016 it is!

See more? Instagram: paularunstheworld

Keep on running,

Xx Paula

P.s. Meer foto’s volgen morgen, het lukt me nog even niet een mooie collage te maken.
IMG_1505

Geef een reactie