Mijn eerste keer hardlopen (was heftig)!

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Paula
  • Bericht reacties:0 Reacties

Kan je je eerste keer hardlopen nog herinneren? Jazeker! In mijn jeugd heb ik veel getennist, hier hadden we eens ik de week conditietraining. Ik zag er altijd tegenop en vond het verschrikkelijk! Ik was nooit de bestnieuw 849e en dat vond ik niet leuk want presteren zit in mijn bloed. Toen ik 17 was ben ik gestopt met tennis omdat ik naar de Hogere school ging in Doorn. Tijdens mijn studententijd heb ik alleen maar gefeest en niets aan sport gedaan. Eigenlijk een beetje het standaard verhaal, echter kwam ik niet aan (zoals velen tijdens hun studententijd) maar ik viel enorm af tot het enge aan toe. Had ik anorexia, nee ik denk het niet maar ik ben niet opgevoed dat eten heel belangrijk was. Ik vond alles belangrijker dan eten en het moment dat ik ging eten was op het moment dat ik licht werd in mijn hoofd, not that good (Autch). Na mijn studententijd kreeg ik verkering, dit heeft 7 jaar geduurd en nog steeds sportte ik geheel niet, achteraf gezien best raar want ben altijd in mijn jeugd ontzettend sportief geweest. Mijn relatie ging uit en heb opgeschreven wat ik allemaal miste en wat ik nodig had om weer echt gelukkig te zijn. Het grappige is dat ik dat lijstje twee jaar later weer terug lees dat sporten daarop staat.

“Ik laat me niet kennen met mijn grote mond stem toe en huppa zo gezegd zo (anderhalf uur later) gedaan”.

Tot drie jaar terug nog steeds niet gesport, ik heb moeite om weer mezelf te vinden na de relatie en kom maar weinig in actie. Ik word weer verliefd en hoe! Dit gevoel heb ik jaren niet meer gekend, ik ga er volledig voor mijn hij stelt voor om te gaan hardlopen. 10km is het plan, hello 10 km??!! Hoe dan!!!!! Ik laat me niet kennen met mijn grote mond stem toe en huppa zo gezegd zo (anderhalf uur later) gedaan. Ik trek oude sportkleding aan en hardloopschoenen van jaren terug. Vol goede moed vertrekken we Amsterdam in, langs de grachten en parken. Hij zegt nog, als je het niet meer trekt moet je het zeggen he! Maar ik, nee die 10 km komt vanzelf, praten kan ik inmiddels niet meer, mijn voeten doen auauau, mijn longen klappen mijn lichaam uit en mijn hart weet niet wat haar overkomt! Ik doe alles om maar in de smaak te vallen. Na dik een uur zijn we thuis en zegt hij, uhmmmmmm jij laat je echt niet kennen he…waarom zeg je niet gewoon als je het niet meer gaat? Ik met mijn rode boei kijk hem aan en heb geen idee waarover hij het heeft, ik heb het toch gedaan, we zouden toch gaan hardlopen? Achteraf snap ik wat hij bedoelt maar dat gevoel ergens voor gaan heb ik lang niet meer gekend. Ik vind het heerlijk en ik wil meer van dit gevoel. Zelf was het mij niet gelukt mentaal om 10 km op dat moment te lopen. Wat is het toch heerlijk om af en toe goed op je staart getrapt te worden.

Hierna heb ik een lange tijd niet hardgelopen, de relatie ging uit en er volgde een passie, krachttrainen. Een hele goede basis om vanuit daar een marathon te gaan lopen, zo blijkt. Hierover in een volgende blog meer!

Wanneer heb jij achteraf gezien je passie ontwikkeld voor het sporten en/of hardlopen? Ik ben benieuwd!

Keep on running (en stop niet na je eerste run zoals mij drie jaar geleden haha)

xx Paula

Geef een reactie